Biblioteczka Blanki: Dolnośląskie

[41] Stephenie Meyer - Intruz

12:00:00

Tytuł oryginału: The Host
Autor: Stephenie Meyer
Przekład: Łukasz Witczak
Wydanie: Wydawnictwo Dolnośląskie
Premiera: 3.04.2013
Liczba stron: 556

Nasz świat został opanowany przez niewidzialnego wroga. Najeźdźcy przejęli ludzkie ciała oraz umysły i wiodą w nich normalne życie. Jedną z ostatnich niezasiedlonych, wolnych istot ludzkich jest Melanie. Wpada jednak w ręce wroga, a w jej ciele zostaje umieszczona dusza o imieniu Wagabunda. Intruz bada myśli poprzedniej właścicielki ciała w poszukiwaniu śladów prowadzących do reszty rebeliantów. Tymczasem Melanie podsuwa duszy coraz to nowe wspomnienia ukochanego mężczyzny, Jareda, który ukrywa się na pustyni. Wagabunda nie potrafi oddzielić swoich uczuć od pragnień ciała i zaczyna tęsknić za mężczyzną, który miał być jej wrogiem. Wkrótce Wagabunda i Melanie stają się sojuszniczkami i wyruszają na poszukiwanie człowieka, którego obie kochają.

„Zastanawiało mnie, ile ocalę ludzkich istnień. Ile – być może – ocalę dusz. Nie mogłam tylko ocalić siebie samej.” [s. 464]

Melanie Stryder nieszczęśliwym przypadkiem zostawia swojego młodszego brata, Jamiego, oraz ukochanego Jareda. Zostaje złapana przez istoty, które opanowały Ziemię. Dusze, bo tak są powszechnie nazywane, zasiedlają umysły swoich żywicieli i prowadzą w nich spokojny, pełen zaufania żywot. Jedna z dusz, Wagabunda, została przydzielona do ciała Melanie. Miała do wykonania misję – zdobyć informacje dotyczące jej brata i partnera. Kiedy jednak opiekująca się nią Łowczyni zaczyna zbytnio ingerować w życie Wagabundy, ta postanawia odnaleźć rodzinę swojej żywicielki. Oczywiście współpracując z nią, gdyż Melanie okazała się przeżyć zabieg wszczepienia i wcale nie zamierza oddać ciała jakiemuś obcemu. Kiedy po ciężkiej, niemalże zabójczej wyprawie przez pustynię docierają do celu, zastaje ich wiele przykrych sytuacji, których Wagabunda, nazwana później Wandą, a co dopiero Melanie, się nie spodziewały. Razem muszą stawić czoła grupie wrogo nastawionych rebeliantów, dodatkowo pogodzić się z tym, że największa miłość ich życia obecnie nimi gardzi. Codziennie szukają sposobów, by uchronić się przed śmiercią.

Początkowo książka była tak nudna i głupia, że miałam ochotę rzucić nią o ścianę, a potem sama strzelić sobie w głowę. Na szczęście przyjaciółka ciągle pisała mi, że Intruz jest genialny, żebym się nie poddawała i czytała dalej. No to czytałam. I powiem Wam, że to jedna z lepszych decyzji, jakie w życiu podjęłam. Mimo tego, że autorka ma za sobą debiutancki Zmierzch, ta książka nie ma z nim nic wspólnego (dzięki Bogu). Motyw obcego w innym ciele został nam pokazany z zupełnie innej strony, tytułowy intruz nie jest złowrogim stworzeniem nieokreślonego wyglądu i pochodzenia. Ma uczucia, potrafi sprzeciwić się nie tylko wrogowi, ale także swoim pobratymcom. Dodatkowo, tytuł książki odnosi się nie tylko do samej istoty Wagabundy i tego, że zamieszkuje czyjeś ciało. To jedno słowo opisuje, co czuła Melanie/Wanda będąc w jaskiniach, wśród ludzi. Nie potrafię sobie wyobrazić, jak dziewczyna musiała cierpieć. Ogólnie książkę bardzo szybko się czyta, pomimo swoich dziwnych rozmiarów (jest dość gruba i wyższa niż reszta książek). Może jest to zasługa wygodnej czcionki, a może po prostu wciągającej historii. Autorka zaplanowała każde zdanie i każdy rozdział tak, że naprawdę ciężko oderwać się od czytania, a jeśli już nam się uda, nie będziemy potrafili oprzeć się chęci sięgnięcia po książkę i doczytania jeszcze tych kilku stron.

Intruz jest naprawdę świetną książką. Opowiada nie tylko o obcym w ludzkim ciele, ale także o ogromnym poświęceniu i bezgranicznej miłości. Potrafi wywołać wściekłość, smutek, radość, właściwie całą możliwą gamę uczuć. Polecam każdemu, kto lubi poczytać o resztkach ludzkich wartości w ciężkich czasach.

Ocena książki: 8/10
Książka bierze udział w wyzwaniu Przeczytam tyle, ile mam wzrostu
(4 cm)

9/10

[12] Jo Nesbø - Człowiek nietoperz

12:00:00

Tytuł oryginału: „Flaggermusmannen”
Autor: Jo Nesbø
Przekład: Iwona Zimnicka
Wydawnictwo: Wydawnictwo Dolnośląskie
Liczba stron: 344

Norweski policjant Harry Hole przybywa do Sydney, aby wyjaśnić sprawę zabójstwa swej rodaczki, Inger Holter, być może ofiary seryjnego mordercy. Z miejscowym funkcjonariuszem, Aborygenem Andrew Kensingtonem, Harry poznaje dzielnicę domów publicznych i podejrzanych lokali, w których handluje się narkotykami, wędruje ulicami, po których snują się dewianci seksualni. Przytłoczony nadmiarem obrazów i informacji początkowo nie łączy ich w logiczną całość. Zrozumienie przychodzi zbyt późno, a Harry za wyeliminowanie psychopatycznego zabójcy zapłaci wysoką cenę...

„Ludzie boją się tego, czego nie rozumieją. A tego, czego się boją, nienawidzą.”

Cykl „Harry Hole”
Tom 1

Kolejna pozycja w mojej biblioteczce należąca do kategorii skandynawskich kryminałów. Zaczęłam od kupienia sobie 5 tomu („Pentagram”), po czym pomyślałam, że mimo tego, że żadna z części nie jest bardzo ze sobą powiązana, jednak od środka serii nie ma sensu zaczynać. Toteż powolutku zaczęłam zbierać cały cykl, właściwie w ciemno. I tak do tej pory uzbierałam 6 książek. :P

Poznajemy głównego bohatera serii – Harry Hole, facet w średnim wieku, wysoki, samotny, alkoholik. Jak dla mnie? Facet prawie idealny. Jak to większość fikcyjnych bohaterów ;)
Hole wybiera się do stolicy Australii, Sydney, w celu rozwiązania sprawy dziwnej śmierci swojej rodaczki, Inger Holter. Jego partnerem zostaje Aborygen, Andrew Kensington, który w trakcie trwania akcji książki opowiada Harry’emu kilka historii i wierzeń swojego ludu. W miarę zagłębiania się w powieść poznajemy coraz więcej faktów z życia głównego bohatera, i jak na złość, większość z nich niestety nie pokazuje go w zbyt dobrym świetle.

Początkowo książka jest spokojna – nie, nie nudna, absolutnie! – ale z czasem akcja nabiera rozpędu. Człowiek nie może się oderwać, mały głosik szepcze „jeszcze jeden rozdział”. Co najlepsze (przynajmniej dla mnie), ciężko jest samemu wysnuć jakieś wnioski z tego, co się dzieje. Dlaczego? A dlatego, że gdy już mamy pewien plan, co, gdzie, kto i kiedy mógł zrobić, nagle czytamy fragment, który całkowicie burzy nasze wyobrażenie. A na koniec i tak wychodzi zupełnie co innego. :)

Jako wielka fanka Skandynawii nie mogłam przejść obojętnie obok norweskiego autora. Oczywiście książka wprowadziła mnie w totalny zachwyt i nie mogę powiedzieć, że jest zła, bo absolutnie nie jest. Jest fantastyczna! Jednak porównując tę pozycję do następnych części serii, cała fascynacja wobec Człowieka nietoperza zaczynała maleć. Co nie zmienia faktu, że Jo Nesbø na stałe zagościł w mojej biblioteczce i ani myśli o jej opuszczaniu. :P

Ocena książki: 9/10

Książka bierze udział w wyzwaniu Przeczytam tyle, ile mam wzrostu (2,5 cm)

***

I oto jest kolejna recenzja. Jako jeden z moich ulubionych autorów nie mógł tu nie trafić. ;)

[41] Stephenie Meyer - Intruz

[12] Jo Nesbø - Człowiek nietoperz

Strony

statystyka

wyzwanie 2016

2016 Reading Challenge

obserwatorzy

archiwum

oceny

wydawnictwa

autorzy