Tytuł oryginału: Lady Midnight. The Dark Artifices – Book One
Autor: Cassandra ClarePrzekład: Wojciech Szypuła i Małgorzata Strzelec
Wydawnictwo: MAG
Premiera: 30.03.2016
Liczba stron: 828
Minęło
pięć lat od wydarzeń przedstawionych w „Mieście Niebiańskiego Ognia”, po
których Nocni Łowcy znaleźli się na skraju zagłady. Emma Carstairs nie jest już
pogrążoną w żałobie dziewczynką, lecz młodą kobietą, która zamierza za wszelką
cenę dowiedzieć się, kto zabił jej rodziców, i pomścić ich śmierć.
Wraz ze swoim parabatai, Julianem Blackthornem, musi się nauczyć ufać swojemu sercu i rozumowi, gdy odkrywa demoniczny spisek obejmujący zasięgiem całe Los Angeles, od Sunset Strip aż po morskie fale roztrzaskujące się na plażach Santa Monica. Gdyby jeszcze serce nie prowadziło jej na manowce…
Jakby mało było tych komplikacji, brat Juliana Mark – uprowadzony przez faerie przed pięcioma laty – zostaje teraz uwolniony w geście dobrej woli ze strony porywaczy. Faerie rozpaczliwie poszukują mordercy, który zbiera wśród nich krwawe żniwo – i w tych poszukiwaniach potrzebują pomocy Nocnych Łowców. Kłopot w tym, że w krainie faerie czas płynie inaczej i Mark nie tylko prawie się nie postarzał, ale na dodatek nie rozpoznaje nikogo ze swoich bliskich. Czy będzie w stanie naprawdę wrócić na łono rodziny? I czy faerie naprawdę na to pozwolą?
Wraz ze swoim parabatai, Julianem Blackthornem, musi się nauczyć ufać swojemu sercu i rozumowi, gdy odkrywa demoniczny spisek obejmujący zasięgiem całe Los Angeles, od Sunset Strip aż po morskie fale roztrzaskujące się na plażach Santa Monica. Gdyby jeszcze serce nie prowadziło jej na manowce…
Jakby mało było tych komplikacji, brat Juliana Mark – uprowadzony przez faerie przed pięcioma laty – zostaje teraz uwolniony w geście dobrej woli ze strony porywaczy. Faerie rozpaczliwie poszukują mordercy, który zbiera wśród nich krwawe żniwo – i w tych poszukiwaniach potrzebują pomocy Nocnych Łowców. Kłopot w tym, że w krainie faerie czas płynie inaczej i Mark nie tylko prawie się nie postarzał, ale na dodatek nie rozpoznaje nikogo ze swoich bliskich. Czy będzie w stanie naprawdę wrócić na łono rodziny? I czy faerie naprawdę na to pozwolą?
Och, w końcu się
doczekałam! Już ledwo co mogłam wytrzymać, gdy widziałam, że wszyscy są po
lekturze kolejnej książki o Nocnych Łowcach, a ja nawet nie widziałam jej na
oczy. Mimo wielu dość słabych opinii o Pani
Noc nie miałam serca jej krytykować, chociaż wiedziałam, co z książką jest „nie
tak”. I chociaż jest to powieść dość pokaźnych rozmiarów, udało mi się z nią uwinąć
w kilka dni. Jaka jest moja opinia, dowiecie się już za chwilę.
Zacznę może od rzeczy,
która mi się nie podobała. Tak, tak, pewnie ci z Was, którzy już mają książkę
za sobą, wiedzą, do czego zmierzam. Otóż najbardziej razi mnie w oczy schematyczność.
Tak, jak w przypadku Darów Anioła czy
Diabelskich Maszyn, w Mrocznych Intrygach mamy wątek zakazanej
miłości. I nawet mimo tego, że we wszystkich trzech seriach ta miłość podbiła
moje serce, niedobrze mi się robi, kiedy po dwóch latach od wydania ostatniej
książki, nowa jest niemalże identyczna. Nie chcę się nad tym zbyt długo
rozwodzić, bo być może autorka tak już ma, nigdy nie poznam prawdziwego powodu,
dla którego wszystkie jej serie są takie same, ale to wciąż nie zmienia faktu,
że kocham je całym swoim serduszkiem.
Poza tym nie ma chyba
nic, do czego mogłabym się przyczepić. I nie myślcie sobie, że piszę tak
dlatego, że jestem ogromną fanką Clare i jej twórczości. Po prostu uważam, że
książka jest na tyle wciągająca i cudowna, że zasługuje na taką ocenę, jaką jej
wystawiłam.
Podczas tych ponad ośmiuset stron dzieje się tyle rzeczy, że naprawdę można się nieźle pogubić. Wiele wątków łączy się ze sobą, zanim jeden zostanie doprowadzony do końca, już jesteśmy atakowani kilkoma innymi. Nic więc dziwnego, że naprawdę ciężko było mi się oderwać od czytania i po raz pierwszy od dawna mówiłam sobie jeszcze tylko jeden rozdział, a kończyłam po pięciu.
Podczas tych ponad ośmiuset stron dzieje się tyle rzeczy, że naprawdę można się nieźle pogubić. Wiele wątków łączy się ze sobą, zanim jeden zostanie doprowadzony do końca, już jesteśmy atakowani kilkoma innymi. Nic więc dziwnego, że naprawdę ciężko było mi się oderwać od czytania i po raz pierwszy od dawna mówiłam sobie jeszcze tylko jeden rozdział, a kończyłam po pięciu.
Bohaterów jest całe
mnóstwo, z czego większość odgrywa dość ważną rolę w całej akcji, a może nawet
i serii – tego dowiemy się dopiero za jakiś czas. Jednak oprócz Emmy, która
mimo bycia wręcz idealną dziewczyną niesamowicie mnie denerwowała (oops, mamy
powtórkę z Darów!) oraz Juliana,
cudownego chłopca zdolnego podbić każde dziewczęce serce (och, czyżby to samo
działo się w dwóch poprzednich seriach) pozostaje jeszcze spora rodzinka
Blackthornów, Malcolm – czarownik pomagający Nocnym Łowcom (dlaczego gdzieś w
tle słyszę coś, co brzmi jak Magnus Bane?), Cristina, będąca „na wymianie”,
Diana, Kit, Kieran, Johnny, Arthur… Jak widzicie, od groma i ciut ciut. Najważniejsze
w nich wszystkich jest jednak to, żeby nikogo nie obdarzać zbyt dużym kredytem
zaufania, bo zwyczajnie złamie Wam to serce.
Jejku, ale się
rozpisałam… No nic, dla takiej książki warto.
W ramach podsumowania powiem tylko, że Pani Noc – pomimo okropnego tytułu i wręcz miażdżącej schematyczności – spełniła swoje zadanie i całkowicie mnie w sobie rozkochała. Nie potrafię, naprawdę nie potrafię powiedzieć o niej złego słowa, może poza tym, że za szybko się skończyła. Jest niesamowicie emocjonująca i wciągająca, a Cassandra Clare dobrze się obroniła i na całe szczęście nadal pozostaje moją ulubioną autorką. Nie mogę się doczekać, aż drugi tom ujrzy światło dzienne, i mam nadzieję, że będzie tak świetny, jak ten.
W ramach podsumowania powiem tylko, że Pani Noc – pomimo okropnego tytułu i wręcz miażdżącej schematyczności – spełniła swoje zadanie i całkowicie mnie w sobie rozkochała. Nie potrafię, naprawdę nie potrafię powiedzieć o niej złego słowa, może poza tym, że za szybko się skończyła. Jest niesamowicie emocjonująca i wciągająca, a Cassandra Clare dobrze się obroniła i na całe szczęście nadal pozostaje moją ulubioną autorką. Nie mogę się doczekać, aż drugi tom ujrzy światło dzienne, i mam nadzieję, że będzie tak świetny, jak ten.
10/10
Przeczytam tyle, ile mam wzrostu: 5,1 cm
Przeczytam tyle, ile mam wzrostu: 5,1 cm
