Biblioteczka Blanki: YA!

9/10

[64] Mara Dyer. Przemiana - Michelle Hodkin

12:00:00

9/10

[54] Holly Bourne - Przeznaczeni

13:26:00

10/10

[50] Michelle Hodkin - Mara Dyer. Tajemnica

12:00:00

Tytuł oryginału: The Unbecoming of Mara Dyer

Autor: Michelle Hodkin
Przekład: Małgorzata Fabianowska
Wydanie: Wydawnictwo YA!
Premiera: 10.09.2014
Liczba stron: 411

Mara Dyer budzi się w szpitalu, nie pamięta, skąd się tam wzięła. Wydawałoby się, że już nic gorszego nie może jej spotkać. A jednak…
To, iż nie pamięta momentu wypadku, w którym zginęli jej przyjaciele, podczas, gdy ona sama w przedziwny sposób ocalała, budzi w niej podejrzenia, że kryje sięga tym coś więcej. Ma rację. Mara nie może uwierzyć, że po tym, co przeszła, potrafi jeszcze się zakochać. Myli się.
Każdy kryje w sobie tajemnicę, wystarczy ją obudzić.

„Balansowałam na krawędzi koszmaru i pamięci, niezdolna rozstrzygnąć, co jest czym […]” [s. 320]

Cykl Mara Dyer
Tajemnica | Przemiana | Zemsta

Pewnego dnia Mara budzi się w szpitalu, otoczona plastikowymi rurkami i rytmicznie pikającymi sprzętami. Nie wie, co się dzieje, nic nie pamięta i wszystko ją boli. Dowiaduje się, że jej przyjaciele – Rachel, Claire, i chłopak Jude zginęli, gdy stary budynek się zawalił, a oni byli w środku. Niedługo potem zmienia szkołę i próbuje zacząć nowe życie, lecz wciąż dzieje się coś dziwnego. Widzi swoich zmarłych znajomych, słyszy ich głosy, spokoju nie daje jej Noah – chłopak, który od początku patrzy na nią, jakby już kiedyś się poznali, a w dodatku osoby, z którymi ma jakieś zatarcia, giną w tajemniczych okolicznościach. Mara chce się pozbyć tak dziwnych sytuacji, jednak spędzając coraz więcej czasu z Noah, wydaje się to niemożliwe. Razem próbują zrozumieć siebie i otaczający ich dziwny, niewyjaśniony świat.

Książka od samego początku jest naprawdę niesamowita. Utrzymana w klimacie tajemniczości, wewnętrznego rozbicia i niewyjaśnionych zabójstw trzyma czytelnika w napięciu aż do samego końca. Historia przedstawiona z perspektywy osoby o dość poważnych zaburzeniach psychicznych daje nam nowy, świeży punkt widzenia i postrzegania współczesnych nastolatków. Historia jest tak fascynująca i wciągająca, że można się w niej bezpowrotnie zatracić, i tak jak Mara nie odróżniać fikcji od rzeczywistości.
Bohaterowie są do bólu prawdziwi i wręcz namacalni, także nie zdziwiłabym się, gdybym kiedyś na ulicy spotkała taką przykładową Marę. Momentami denerwowało mnie jej zachowanie, ale ogólnie dziewczyna jest naprawdę fajnie wykreowaną postacią.
Fabuła i jej klimat trzymają czytelnika w napięciu aż do ostatniej strony, a zakończenie po prostu miażdży. Nikt z pewnością nie spodziewał się tego, co się stało, a przez takie wydarzenie autorka wręcz rozkazuje nam sięgnięcie po kolejny tom.

Mara Dyer. Tajemnica to bardzo klimatyczna i momentami przerażająca książka. Od pierwszej do ostatniej strony nie można się oderwać od czytania, a dodatkowo zakończenie nie pozostawia nam wyboru – musimy, po prostu musimy sięgnąć po następny tom.

Ocena książki: 10/10
Książka bierze udział w wyzwaniu Przeczytam tyle, ile mam wzrostu
(2,7 cm)

5/10

[46] E. Lockhart - Byliśmy łgarzami

12:00:00

Tytuł oryginału: We Were Liars
Autor: E. Lockhart
Przekład: Janusz Maćczak
Wydanie: YA! / Grupa Wydawnicza Foksal
Premiera: 16.04.2015
Liczba stron: 247

Jesteśmy Sinclairami.

Żadne z nas nie żyje w biedzie.
Żadne z nas się nie myli.
Mieszkamy – przynajmniej w lecie – na prywatnej wyspie u wybrzeży stanu Massachusetts.
Być może to wszystko, co musicie o nas wiedzieć.
Poza tym, że niektórzy z nas są łgarzami…

„Nie powinniśmy zaakceptować zła, które możemy zdusić.
Powinniśmy mu się przeciwstawić, nieprawdaż?” [s. 200]

Siedemnastoletnia Cadence należy do bogatego i wpływowego rodu Sinclairów. Na co dzień nie robi nic szczególnego, jednak prawie całe wakacje spędza wraz z całą rodziną na ogromnej prywatnej wyspie Beechwood. Tam ma swoją grupę przyjaciół – Mirren, Johnny’ego i Gata. Nazywają siebie Łgarzami i wspólnie spędzają pełne przygód dwa miesiące wolnego. Dwa lata wcześniej dzieje się jednak coś, co poważnie nadszarpnie istnienie grupy i zaważy na światopoglądzie i zdrowiu młodziutkiej, pełnej życia Cady.

Od bardzo dawna nie czytałam równie ciężkiej i pokręconej książki. Jest pełna zagadek, niedomówień, pourywanych zdań. Już od samego początku nie oczekiwałam po niej zbyt wiele, ale w miarę czytania rozpaliła się we mnie iskierka nadziei, że może będzie lepiej. No niestety. Książka ani trochę do mnie nie przemówiła, sama nie wiem dlaczego. Mimo całkiem ciekawej akcji i wielu naprawdę fajnych fragmentów nie mogłam się odnaleźć w czytaniu, nie potrafiłam się skupić i odpowiednio wciągnąć w historię.
Doszły mnie słuchy, że książka jest strasznie przewidywalna. Ależ skąd! Ani trochę nie spodziewałam się tego, jak historia się skończy, że w ogóle ktoś dopuścił takie okropne zakończenie do myśli! Zajęło mi chwilę, zanim przestałam sobie zadawać pytanie dlaczego tak, a nie inaczej?.
Ale niestety poza zakończeniem nie było nic, co mogło mi się spodobać. No, oprócz okładki. Okładka jest fajna.
Co mnie najbardziej irytowało podczas czytania?
Pewnie tak
jak niektórych,
zdania
budowane w ten
sposób.
Ludzie, no dramat! Tego się nie da czytać! Autorka pewnie miała w tym jakiś wyższy cel, ale najwyraźniej go nie zrozumiałam.

Byliśmy łgarzami jest dość ciężką książką jak na przedstawicielkę literatury młodzieżowej. Po przeczytaniu ma się ogromny niedosyt, wręcz poczucie zmarnowanego czasu – czytam książkę i nie wiem, o co chodzi? Bez sensu! Dlatego właśnie dobrze by było przeczytać ją ponownie, aby wszelkie wątpliwości zostały rozwiane. Ja jednak sobie to odpuszczę; nie znalazłam w niej nic ciekawego i przyciągającego.

Ocena książki: 5/10
Książka bierze udział w wyzwaniu Przeczytam tyle, ile mam wzrostu
(2 cm)
+ 2015 Reading Challenge: Książka ze złymi opiniami

9/10

[29] Salla Simukka - Czerwone jak krew

12:00:00

Tytuł oryginału: Punainen kuin veri
Autor: Salla Simukka
Przekład: Sebastian Musielak
Wydanie: Wydawnictwo YA!; kwiecień 2014
Liczba stron: 256

Siedemnastoletnia Lumikki – uczennica liceum artystycznego w Tampere.

Dewiza życiowa: trzymać się z daleka od rzeczy, które jej nie dotyczą.

Pewnego dnia w szkolnej ciemni Lumikki znajduje dużą sumę pieniędzy. Na większości banknotów widnieją ślady krwi. Kto je tam zostawił? Co ma do ukrycia?
Okazało się, że w sprawie maczało palce troje uczniów: córka policjanta Elisa, szkolny amant Tuukka i outsider Kasper. Wkrótce Lumikki zostaje wplątana w międzynarodową aferę, w którą zamieszani są rosyjscy gangsterzy i tajemniczy Biały Niedźwiedź.
W grze pozorów prowadzonej przez Lumikki stawką jest dobre imię, a może nawet życie jej przyjaciół.

„Była sobie raz dziewczynka, która się nie bała.” [s. 91]

Seria Lumikki Andersson
Czerwone jak krew | Białe jak śnieg | Czarne jak heban

Przerażająco mroźna Finlandia. Dwie różne scenerie. Młoda Natalia, która stoi twarzą w twarz z ogromnym zagrożeniem i trójka nastolatków z ilością pieniędzy wystarczającą do zapewnienia sobie dobrej przyszłości.
Nagle poznajemy zwykłą dziewczynę, która na dźwięk budzika ma ustawiony swój własny głos, a dzień 29 lutego uważa za najbardziej zbędną datę w historii. Dziewczynę, która wygląda jak Królewna Śnieżka.

Lumikki Andersson. Ta Szwedofinka z Riihimaki.
Ta, która ma gotowe zdanie na każdy temat.
[...]
Nie była taka jak reszta. Była dokładnie taka jak reszta. [s. 30]

Niczym się nie wyróżnia, ściśle trzyma się swoich zasad. Udało jej się z małego Riihimaki wyprowadzić do kawalerki w Tampere, gdzie uczęszcza do artystycznego liceum. Jest niezależna, dobra w byciu niewidzialną i niezauważalną. Dobra w niebyciu. [s. 125]
Nagle dokonuje odkrycia, które raz na zawsze miało zmienić jej życie – dużą sumę pieniędzy. Pieniędzy całych we krwi. Kiedy postanawia zgłosić tę sprawę do dyrektora szkoły, banknoty znikają. Wkrótce dowiaduje się, kto stoi za całym zamieszaniem, i nie jest z tego powodu zadowolona. Elisa, Tuukka i Kasper to osoby, za którymi zbyt nie przepada. Lumikki zdecydowała, że nie będzie wtykać nosa w nie swoje sprawy, jednak telefon od Elisy kompletnie pokrzyżował jej plany. W ten sposób stała się częścią afery, w której może bardzo poważnie ucierpieć.

Lektura wciągnęła mnie już od pierwszych stron, pokochałam autorkę za genialne teksty bohaterów, napięcie, które jest budowane na samym początku i nie opada aż do ostatniej strony (no, może pomijając niektóre fragmenty). Podczas czytania coraz bardziej utożsamiałam się z główną postacią – Lumikki jest dziewczyną z krwi i kości, trzymającą się zasad, z własnymi odchyłami i pałającą niechęcią do świata zewnętrznego.
Fabuła, choć momentami nudna, jest niesamowicie wciągająca i dopracowana. Wiele szczegółów pozwala nam dokładnie wyobrazić sobie daną sytuację, co jest rajem dla osób z wybujałą wyobraźnią – takich jak ja. ;)
Często przytaczane są retrospekcje z życia Lumikki, w których nie do końca wiadomo o co chodzi, ani co ich przytoczenie ma na celu. Jednak przybliżają nam postać dziewczyny, pozostawiają pewien niedosyt i aż domagają się wyjaśnień w kolejnych częściach serii.
Jedyne, do czego jestem w stanie się przyczepić, to międzynarodowa afera, o której mowa w opisie. Tyle w niej międzynarodowości, co kot napłakał. Kilku Rosjan i paru Estończyków. Koniec. Ach, i jeszcze Biały Niedźwiedź. Spodziewałam się… nie wiem dokładnie czego, ale na pewno nie tego, co autorka nam przedstawiła. Domagam się wyjaśnień w kolejnych tomach!
Sam wątek kryminalny był lekko naciągany, ale schemat typowy dla skandynawskich kryminałów. Przyjemny, ciekawy, z nutką dramatyzmu. Takie lubię!

Czerwone jak krew jest tomem otwierającym trylogię o młodej Lumikki, jednak na spokojnie mógłby tworzyć książkę bez żadnej kontynuacji. Realistyczni bohaterowie, wciągająca akcja, niewielka ilość nawiązań do typowej literatury młodzieżowej – zdecydowanie ląduje na liście moich ulubionych serii.

Ocena książki: 9/10
Książka bierze udział w wyzwaniu Przeczytam tyle, ile mam wzrostu

(2 cm)
+ 2015 Reading Challenge: Z tajemnicą w fabule/thriller

[64] Mara Dyer. Przemiana - Michelle Hodkin

[54] Holly Bourne - Przeznaczeni

[50] Michelle Hodkin - Mara Dyer. Tajemnica

[46] E. Lockhart - Byliśmy łgarzami

[29] Salla Simukka - Czerwone jak krew

Strony

statystyka

wyzwanie 2016

2016 Reading Challenge

obserwatorzy

archiwum

oceny

wydawnictwa

autorzy