Biblioteczka Blanki: John Green

[106] Will Grayson, Will Grayson - John Green, David Levithan

12:00:00

Tytuł oryginału: Will Grayson, Will Grayson
Autor: John Green + David Levithan
Przekład: Magda Białoń-Chalecka
Wydawnictwo: Bukowy Las
Premiera: 4.03.2015
Liczba stron: 353

Pewnego zimnego wieczoru w Chicago przecinają się ścieżki dwóch Willów Graysonów. Nazywają się tak samo, ale do tej chwili żyli w zupełnie różnych światach. Teraz ich życie rusza w całkiem nowym i nieoczekiwanym kierunku. Po drodze jest miejsce na przyjaźń i miłość, muzykę i futbol, a emocjonalna plątanina znajduje kulminację w najbardziej szalonym i spektakularnym musicalu, jaki kiedykolwiek wystawiono na deskach licealnych scen.

Po tak ogromnym parciu na książki Greena spodziewałam się, że jego ostatnie (jak do tej pory) dzieło będzie równie dobre, jak cała reszta. Niestety odrobinkę się zawiodłam. A co najlepsze – nie ma konkretnej rzeczy, która do tego doprowadziła. O, po prostu, poczułam lekki niedosyt i chyba stwierdziłam, że Green nie jest już tak dobrym pisarzem jak wcześniej. Co do drugiego autora – jest to moje pierwsze spotkanie z jego twórczością, ale muszę przyznać, że jego postaci i historia podobały mi się o niebo bardziej. Odnoszę wrażenie, że pan cudowny i wspaniały Green po prostu się wypalił.
Pierwszy Will jest normalnym, mało popularnym i samotnym nastolatkiem, którego jedyny przyjaciel jest dość kontrowersyjnym gejem, i mimo ogromnej postury wszyscy mówią na niego Kruchy. Will i Kruchy mają wiele przygód, a wszystkie zmierzają do punktu kulminacyjnego, jakim jest wystawienie musicalu autorstwa Kruchego. Drugi Will (ten lepszy, stworzony przez Levithana), jest młodym chłopakiem z depresją i obsesją na punkcie poznanego przez internet Isaaca. Kiedy zupełnym przypadkiem dochodzi do ich spotkania w dość mało przyjaznym miejscu, żaden z nich nie spodziewa się, jak bardzo ich życie się zmieni.
Więcej nie mogę Wam powiedzieć, aby nie zdradzać szczegółów, ale zapewniam, że nie dostaniecie o wiele więcej, niż właśnie przeczytaliście w tej recenzji.

Will Grayson, Will Grayson z założenia miała być to książka o trudach nastoletniego życia. Owszem, od tego nie odbiega, ale też nie daje czytelnikowi nic więcej. Nie jest to zła książka, można przy niej przyjemnie spędzić wieczór, ale czuję się zwyczajnie zawiedziona.

6/10
Przeczytam tyle, ile mam wzrostu: 2,3 cm

4/10

[95] 19 razy Katherine - John Green

12:00:00

Tytuł oryginału: An Abundance of Katherines
Autor: John Green
Przekład: Magda Białoń-Chalecka
Wydanie: Bukowy Las
Premiera: 4.06.2014
Liczba stron: 288

Colin Singleton gustuje wyłącznie w dziewczętach o imieniu Katherine. A te zawsze go rzucają. Gwoli ścisłości, stało się tak już dziewiętnaście razy. Ten uwielbiający anagramy, zmęczony życiem cudowny dzieciak wyrusza w podróż po Ameryce ze swoim najlepszym przyjacielem Hassanem, wielbicielem reality show ‘Sędzia Judy’. Chłopcy mają w kieszeni dziesięć tysięcy dolarów, goni ich krwiożercza dzika świnia, ale za to nie towarzyszy im ani jedna Katherine. Colin rozpoczyna pracę nad ‘Teorematem o zasadzie przewidywalności Katherine’ za pomocą którego ma nadzieję przepowiedzieć przyszłość każdego związku, pomścić Porzuconych tego świata i w końcu zdobyć tę jedyną. Miłość, przyjaźń oraz austro-węgierski arcyksiążę składają się na prawdziwie wybuchową mieszankę w tej przezabawnej, wielowarstwowej powieści o ponownym odnajdywaniu samego siebie.

Jako ogromna fanka twórczości Greena spodziewałam się po tej książce o wiele więcej, niż otrzymałam. Przez niecałe trzysta stron okropnie się wynudziłam, połowy rzeczy nawet nie zrozumiałam. Historia chyba miała być o… no właśnie, o czym? Jak poradzić sobie z kolejnym zerwaniem? Jak przyjemnie spędzić wakacje w gronie znajomych? Jak skutecznie zniechęcić do siebie czytelnika, będąc przez cały czas zidiociałym chłopaczkiem, który oprócz płakania, użalania się nad sobą i tworzenia Teorematu (dzieła zawierającego wzór na przewidzenie przyszłości każdego związku) nie robił absolutnie nic? Jeśli na tym polegał plan, to gratuluję, udało się.
Jedyne, co mi się naprawdę podobało, to zakończenie. A konkretnie ostatnie dziewięć stron. W większości przypadków nie przepadam za otwartymi zakończeniami, gdyż nie chcę swoimi domysłami psuć i tak już idealnej historii. Tutaj jednak pole do popisu pozostawione czytelnikom jest dobrym zabiegiem, bo nie wyobrażam sobie, jak Green mógłby zakończyć tę książkę, i chyba wolę na ten temat nie myśleć.

19 razy Katherine to książka, która z pewnością nie przypadnie wszystkim do gustu (albo jestem wyjątkiem). Moim zdaniem historia, którą przedstawia, jest wręcz idiotyczna, postać Colina i jego zachowanie po prostu przemilczę. Książkę ratują tylko bohaterowie poboczni i otwarte zakończenie. Jak dla mnie najgorsza książka Greena, z jaką do tej pory miałam do czynienia.

4/10
Przeczytam tyle, ile mam wzrostu: 2,2 cm

8/10

[49] John Green - Papierowe miasta

12:00:00

Tytuł oryginału: Paper Towns
Autor: John Green
Przekład: Renata Biniek
Wydanie: Wydawnictwo Bukowy Las
Premiera: 5.06.2013
Liczba stron: 400

Quentin Jacobsen – dla przyjaciół Q – od zawsze jest zakochany we wspaniałej koleżance, zbuntowanej Margo Roth Spiegelman. W dzieciństwie przeżyli razem coś niesamowitego, teraz chodzą do tego samego liceum.

Pewnego wieczoru w przewidywalne, nudne życie chłopaka wkracza Margo w stroju nindży i wciąga go w niezły bałagan. Po czym znika. Quentin wyrusza na poszukiwanie dziewczyny, która go fascynuje, idąc tropem skomplikowanych wskazówek, jakie zostawiła tylko dla niego. Żeby ją odnaleźć, musi pokonać setki kilometrów. Po drodze przekonuje się na własnej skórze, że ludzie są w rzeczywistości zupełnie inni, niż sądzimy.

Tak trudno jest odejść – dopóki się nie odejdzie. A wówczas to najłatwiejsza rzecz pod słońcem. [s.295]

Quentin Jacobsen jest uczniem ostatniej klasy liceum. Ma dwójkę przyjaciół – Bena, pewnego siebie imprezowicza, i Radara, odgrywającego rolę mózgu każdej ich akcji. Q od dzieciństwa zakochany jest w swojej koleżance i sąsiadce, Margo. Ona i Q są jak ogień i woda. Margo uwielbia podróże, szalone i nieprzewidywalne akcje. Do jednej z takich nakłania w nocy Quentina, przedstawiając mu plan składający się z kilkunastu punktów. Po udanej akcji dziewczyna znika. Podobno nie jest to jej pierwszy raz, ale na pewno po raz pierwszy Q jest z tym w pewnym stopniu związany. Natrafia na kilka wskazówek dotyczących jej prawdopodobnego miejsca pobytu, i wraz z Benem, Radarem oraz Lacey, przyjaciółką Margo, opuszczają zakończenie roku aby przemierzyć wiele kilometrów nowym minivanem i odnaleźć wielką, dziecięcą miłość Quentina, nie omijając przy tym ciekawych przygód.

Jest to trzecia książka Greena, z którą miałam do czynienia. Nie mogę powiedzieć, żeby była najsłabsza, ale nie jest też wyjątkowo wybitna. John Green ma jednak ten talent, iskrę Bożą, jakby to niektórzy nazwali, i potrafi stworzyć perełkę, która trafi do każdego młodszego czytelnika. Oczywiście, jak w każdej innej jego książce, wątek miłosny zajmuje tę większą część. W tym przypadku niestety trochę mnie denerwował, a szczególnie Q. Gdzieś miał wszystko i wszystkich, najważniejszą osobą była dla niego Margo, świata poza nią nie widział. Okej, rozumiem, szaleńcza miłość i w ogóle, ale jak dla mnie trochę to przesadzone. Natomiast bardzo polubiłam samą Margo, z którą po części się utożsamiam. Tak samo jak ja, czuje się ona zagubiona i nieszczęśliwa w tym papierowym mieście.
Pewnie zastanawia Was, co tak właściwie autor miał na myśli, mówiąc o papierowych miastach? No cóż, nie jest to nic innego jak miasto, które istnieje tylko na mapie. Początkowo było to dla mnie miejsce szare i puste, bez jakiegokolwiek wyrazu. Wiele się nie pomyliłam.
Zakończenie nie jest tak wybuchowe i emocjonujące, jak można by się było tego spodziewać. Po takich wysiłkach ze strony Q to, co się stało, było dla mnie jednym, wielkim rozczarowaniem. Jednak nie mogę powiedzieć, że mi się nie podobało.

Papierowe miasta są opowieścią poruszającą wiele tematów. Od miłości, przez rodzinne problemy i wielkie, spontaniczne wyprawy, na zwykłym zagubieniu i osamotnieniu kończąc. Po raz kolejny John Green przedstawił coś realnego i przyziemnego, historię, która mogła się przydarzyć każdemu z nas. Jest zabawna i szybko się ją pochłania, jednak po zamknięciu ostatniej strony pozostaje wiele pytań, na które sami musimy sobie odpowiedzieć.

Ocena książki: 8/10
Książka bierze udział w wyzwaniu Przeczytam tyle, ile mam wzrostu
(2,9 cm)

Older
Stories

[106] Will Grayson, Will Grayson - John Green, David Levithan

[95] 19 razy Katherine - John Green

[49] John Green - Papierowe miasta

Strony

statystyka

wyzwanie 2016

2016 Reading Challenge

obserwatorzy

archiwum

oceny

wydawnictwa

autorzy